ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – วัดสามัคคีชัย หลวงน้ำทา

ใครไปหลวงพระบางก็ต้องขึ้นพูสี มาถึงหลวงน้ำทาก็ต้องไม่พลาดวัดสามัคคีชัย และพระธาตุหลวงน้ำทา (ด้านทิศตะวันตกในแผนที่)…

luangnamtha-map

จากพิพิธภัณฑ์ ผมปั่นจักรยานไปตามเส้นทาง (สีเหลือง) สู่วัดสามัคคีชัย…

2wat-5

หยุดที่สามแยก (1) ผมสอบถามชายคนหนึ่งถึงทางไปพระธาตุ ได้ความว่าต้องขี่จักรยานขึ้นเหนือไปตามถนนใหญ่ หรือจะใช้เส้นเล็ก ๆ ลัดเลาะไปก็ได้…

DSC08132

เป็นเส้นทางอย่างที่เห็น….

DSC08133

ผมขี่จักรยานไปตามทางขรุขระ บางแห่งก็เฉอะแฉะ จนไปทะลุออกถนนราดยาง (1) ขึ้นเขาลูกเล็ก ๆ  พอเห็นตุงเหลือง…ผมก็รู้ว่ามาถูกทางแล้ว

DSC08140

2wat-2

นำจักรยานไปจอดพิงไว้กับป้ายหมู่บ้านชัยสมบูรณ์ (สะกดแบบบ้านเรา) (2)…

DSC08138

จากนั้นก็เดินขึ้นบันไดนาควัดสามัคคีชัย…

DSC08139

หันกลับไปถ่ายภาพเบื้องล่างไว้ ๑ บาน…

DSC08141

แหม…เจ้ายาม ๔ ขาไม่ยอมให้ความสนใจผมเลย

DSC08218

นั่นก็เหมือนกัน…

DSC08143

อุโบสถวัดสามัคคีชัย (3) อยู่ทางด้านซ้ายมือ…

DSC08217

มีกุฏิพระอยู่ข้าง ๆ รวมทั้งราวตากจีวร…

DSC08146

ผมเดินขึ้นไปตามถนนสู่พระธาตุ…

DSC08214

เห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนควบคุมการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ (4) ซึ่งใหญ่โตกว่าหลังเก่ามาก…

DSC08149

สร้างมาได้ ๒ ปีกว่าแล้ว คงต้องใช้เวลาอีกไม่น้อยกว่าจะแล้วเสร็จ…

DSC08147

DSC08213

ผมเดินขึ้นเขา…

DSC08150

เลี้ยวโค้งไปทางขวา…

DSC08151

ผ่านแนวไม้ร่มรื่นทางด้านซ้าย (5)…

DSC08154

แล้วก็ได้เห็นพระธาตุฯ อยู่เบื้องหน้า…

DSC08153

ผมรีบก้าวเดินขึ้นไปอย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย…

Published in: on กุมภาพันธ์ 2, 2014 at 10:30 pm  ให้ความเห็น  

คิดถึงอาจารย์สมบูรณ์

เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เผลอแป๊ปเดียว “อาจารย์สมบูรณ์” ได้จากพวกเราไปครบ ๑๐๐ วันแล้วหรือนี่?

asomboon

วันนี้วงดนตรี “60 up” หรือที่ผมเรียกว่า “วงดนตรีคนเฒ่า” ได้ไปบรรเลงเพื่อระลึกถึงอาจารย์สมบูรณ์ ศรีวรรณบุตร ที่วัดม่อนปู่ยักษ์…

R0011165

R0011166

เราได้มือเบสคนใหม่มาแทนอาจารย์สมบูรณ์ คือ อาจารย์ศักดา สอนดนตรีอยู่โรงเรียนบุญวาทย์…

R0011168

ท่าน ผศ.ณรงค์ สมิทธิธรรม กล่าวถึงอาจารย์สมบูรณ์ ก่อนจะบรรเลงเพลงให้ฟัง…

R0011167

ชีวิตคนเราหาเที่ยงไม่ ที่ยังเห็นกันอยู่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันไหนจะตามอาจารย์สมบูรณ์ไป…

R0011164

ระลึกถึงอาจารย์สมบูรณ์ วันนี้ของดเรื่องฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือสักวันนะครับ…

Published in: on กุมภาพันธ์ 1, 2014 at 8:38 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – พิพิธภัณฑ์หลวงน้ำทา

วันที่ ๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๕  บ่ายโมงกว่า ผมนำจักรยานออกปั่นอีกรอบ…

DSC08124

“พิพิธภัณฑ์หลวงน้ำทา” คือจุดหมายแรก  อยู่ไม่ไกลครับ…จากที่พักไปอีก ๒ บล็อคก็ถึงแล้ว อยู่ทางซ้ายมือ!

DSC08125

ดูใหญ่โต ผมคิดว่าคงมีอะไรให้ดูเยอะ  guide-to-luangnamtha.com บรรยายไว้ว่า…

The provincial museum has a variety of artifacts made by Luang Namtha’s multi-ethnic people. Of particular interest is the extensive collection of indigenous clothing as well as many agricultural tools and household implements used in daily life. The museum has an excellent collection of Buddha images, bronze drums, ceramics and textiles. Also of interest are the traditional hand-made weapons on display that were once used for hunting and national defense.

ขออนุญาตนำภาพพิพิธภัณฑ์ยามค่ำคืนมาลงด้วย เพราะผมไม่มีโอกาสได้ไปถ่ายภาพนี้ไว้ด้วยตนเอง…

ที่มาของภาพ - guide-to-luangnamtha.com (ขอขอบคุณ)

ที่มาของภาพ – guide-to-luangnamtha.com (ขอขอบคุณ)

asiakingtravels.com กล่าวชมพิพิธภัณฑ์หลวงน้ำทาว่า…

The museum has a large collection of local artifacts and items of interest on display, including ethnic clothing, religious artifacts, Khmu bronze drums, currency from the colonial period and a section devoted to the revolution. The museum is an excellent place to orient yourself to the province and its rich cultural and natural resources.  Open 8:30  12:00 & 1:30  3:30, Monday Friday.

ส่วนคัมภีร์นักเดินทางยอดนิยม Lonely Planet เขียนไว้เพียงสั้น ๆ ว่า…

The Luang Nam Tha Museum contains a collection of local anthropological artefacts, such as ethnic clothing, Khamu bronze drums and ceramics. There are also a number of Buddha images and the usual display chronicling the Revolution.

สำหรับผมค่อนข้างจะผิดหวัง เพราะเห็นตัวอาคารแล้วนึกว่าจะมีอะไรให้ดูมากมาย เอาเข้าจริงกลับมีเพียงห้อง ๆ เดียว ผ่านประตูเข้าไปเดินแค่รอบเดียวก็ดูหมด  ผมไม่เห็นมีนักท่องเที่ยวคนอื่นเลย ตอนไปถึงเจ้าหน้าที่สาวลาวรีบออกมาต้อนรับ ดูก็รู้ว่านาน ๆ ถึงจะมีคนมาเยี่ยมชมซะที ค่าผ่านประตูคนละ ๑๐,๐๐๐ กีบ ผมจ่ายด้วยใบ ๕๐ เธอไม่มีเงินทอน ๔๐ พัน ต้องไปหาแลกมาทอนให้ (ใช้เวลานานมาก)  ไม่มีปี้ให้ด้วยครับ  ถ่ายรูปก็ไม่ได้

ผมว่าพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่เชียงแสนยังจะใหญ่และมีอะไรให้ดูมากกว่า (เขียนไว้แล้วที่นี่) หรือแม้กระทั่งพิพิธภัณฑ์ที่ซาปา (เขียนไว้แล้วที่นี่ )  อย่างไรก็ตาม การได้เข้าชมพิพิธภัณฑ์หรือหอศิลป์ไหน ๆ ก็เป็นเรื่องดี ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ หรือมีของให้ดูซ้ำ ๆ กับที่อื่นก็ตาม

วันนี้ผมได้แค่เดินอยู่คนเดียวในห้องสลัวและค่อนข้างอับพร้อมสมุดบันทึกในมือ  ข้าวของส่วนใหญ่ก็เคยเห็นมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นหินโบราณ พระพุทธรูป ถ้วยโถโอชาม เครื่องมือ เครื่องดนตรี เครื่องแต่งกาย ฯลฯ แต่ที่แปลกตาก็มีพวกอาวุธยุทโธปกรณ์ในตู้กระจก ผมได้เห็นเครื่องมือที่ใช้เข่นฆ่ากันในยุคสงครามเย็น บ้างมีสนิมเขรอะ เห็นได้ชัดว่าขุดเอาขึ้นมา ดูแล้วจมูกแทบจะได้กลิ่นคาวเลือดและหูได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญของเหยือสงคราม…

ผมนึกถึงเพลง Imagine ของ John lennon ที่ว่า “Imagine there’s no countries.  It isn’t hard to do.  Nothing to kill or die for….”

LuangNamthaMuseum   LuangNamthaMuseum2

ในตู้ตรงหัวมุม ผมได้เห็นซากแอคคอร์เดียนเก่าวางอยู่ ๑ ตัว (เสียดายถ่ายรูปไม่ได้ ไม่งั้นคงจะได้นำภาพมาให้เพื่อน ๆ ได้ดู)   ๑๔.๒๐ น…ผมดูครบแล้ว เดินออกมาถามเจ้าหน้าที่ว่ายังมีที่อื่นอีกไหม?  คำตอบคือไม่มี!

ไม่เป็นไร แค่นี้ก็เป็นที่พอใจแล้ว ผมปั่นจักรยานออกจากพิพิธภัณฑ์หลวงน้ำทา…

DSC08134

พรุ่งนี้จะนั่งรถไปเมืองสิงแต่เช้า วันนี้ผมต้องเก็บตกสถานที่น่าสนใจในเมืองหลวงน้ำทาให้หมด ยังเหลือวัดสามัคคีชัยและพระธาตุบนเขาเท่านั้นที่กำลังรอผมอยู่…

Published in: on มกราคม 31, 2014 at 11:06 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – bicycle routes

you're-here

ออกจากสถานีขนส่งหลวงน้ำทา ผมนำจักรยานมาตั้งหลักอยู่ข้างถนนหลวง มองไปทางด้านขวา เห็นเส้นทางเบื้องหน้าคล้ายปูไว้ด้วยพรมสีเทาเชิญชวนให้คนผมยุ่งมุ่งไป… 

DSC08085

ถ้าจะใช้เวลา ๓-๔ ชั่วโมงที่เหลืออยู่ขี่จักรยานไปตามท้องทุ่ง ผมจะต้องมุ่งไปข้างหน้าจนถึงสะพาน แล้วเลี้ยวซ้ายลัดเลาะไปโผล่ทางด้านเหนือของเมืองหลวงน้ำทา (ดูเส้นทางสีเหลืองด้านขวาในภาพถ่ายดาวเทียม)…

bicycle-routes

หรือถ้าไม่ไป ก็ต้องกลับเข้าเส้นทางเดิม แล้วเลือกที่จะไปตามถนน 3A จนถึงตัวเมือง (4) (เส้นสีเขียวอ่อน) หรือเลี้ยวซ้ายก่อนถึงสนามบิน (1) มุ่งไปพระธาตุปุมปุก (2) ขี่ขึ้นเหนือไปวัดธาตุหลวงน้ำทา (3) (เส้นสีแดง)  ผมต้องเลือกแล้วหละว่าจะเลือกสีเหลือง สีเขียว หรือสีแดง?  สีเขียวผมขี่จักรยานผ่านมาแล้ว เส้นทางราบเรียบดี  ส่วนสีเหลืองไกลกว่าเพื่อนและเป็นเส้นทางลูกรังผ่านชนบท  สีแดงก็ลูกรังเหมือนกัน ผมก้มลงบีบเช็คลมยางจักรยาน รู้สึกว่าจะอ่อนไปนิด เกิดความไม่มั่นใจว่ามันจะพาผมไปตามเส้นทางยากลำบากจนถึงตัวเมืองได้…โดยยางไม่แบนเสียก่อน!!

ในที่สุดก็ตัดสินใจย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม (สีเขียว) ผมบอกกับตัวเองว่าอีก ๒ เส้นทางต้องขอแปะไว้ก่อน ถ้ามีโอกาสค่อยพาเจ้า Coyote มาลุย  ผมขี่จักรยานฝ่าเปลวแดดด้วยหัวใจชุ่มเย็น ผ่านหมู่บ้านตรงสามแยกที่ชื่อ “บ้านโพนชัยสว่าง”

DSC08080

มีภาพดี ๆ ให้เห็น อย่างเช่น ร้านเสริมสวยริมทาง….

DSC08104

ป่าช้าหรือฌาปนสถาน บางคนอาจไม่กล้าหยุดถ่ายภาพ…

DSC08106

หรือแม้แต่ cow dung

DSC08011

ต้องปั่นข้ามสะพาน…

DSC08107

น้ำฮอยดูน่าอาบ ถ้าเป็นการเดินทางไกลด้วยจักรยานช่วงหน้าร้อน ผมคงแวะลงแช่แล้วหละ…

DSC08108

DSC08109

ผ่านกาชาด แขวงหลวงน้ำทาด้วย…

DSC08110

หยุดดูหน่อย ไม่รู้ว่ารับบริจาคโลหิตหรือเปล่า?

DSC08111

ผมเห็นทางเข้าเฮือนพักริมน้ำด้วย คิดว่าถ้าได้มาอีกครั้ง ก็อยากจะลองพักอยู่ริมแม่น้ำทาเหมือนกัน…

DSC08113

มีไม้สักขาย…

DSC08115

ในที่สุดก็ถึงตัวเมือง ผมเลี้ยวขวาไปตามเส้นทางที่ยังไม่เคยไป…

DSC08117

ขอกลับเข้าที่พักก่อนดีกว่า…

Published in: on มกราคม 30, 2014 at 12:26 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – สถานีขนส่งหลวงน้ำทา

DSC08083

ผมปั่นจักรยานจากบ้านดอนมูน (หมู่บ้านวัฒนธรรมไทลื้อ) กลับมาถึงสามแยกที่เห็นในแผนที่…

you're-here

สามแยกนี้แหละที่รถตู้จากห้วยทรายวิ่งผ่านแล้วตรงไปจอดส่งผมที่สถานีขนส่ง (กรุณาดูแผนที่) ส่วนรถที่จะไปบ่อเต็น เมืองสิง หรือตัวเมืองหลวงน้ำทาก็ต้องเลี้ยวซ้าย  ผมเห็นถนนกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง คิดว่าอีกปีนึงก็น่าจะยังไม่แล้วเสร็จ…

DSC08077w

สถานีขนส่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างทางผมหยุดถ่ายภาพท้องทุ่งริมทางไว้หน่อย….

DSC08079

มีร้านอาหารและปั้มน้ำมันอยู่ตรงข้ามกับสถานีขนส่ง จากนี้ไปอีก ๑๑๓ กิโลเมตรก็จะถึงอุดมไชย เมืองที่ผมเคยไปเมื่อเดือนเมษายน ๒๕๕๕

DSC08084

ไปหยุดตรงทางเข้า…ผมถ่ายภาพป้าย “เฮือนพักคิวรถ” ไว้ ๑ บาน (Tips – ผู้เดินทางที่ไปถึงตอนดึกดื่น ไม่สามารถหารถเข้าเมืองหลวงน้ำทาได้ หรือถ้ามีก็ถูกขูดเลือดซิบ ๆ ขอแนะนำให้พักเฮือนพักแถวนี้ก่อน รู้สึกว่าจะคืนละ ๔๐ พันกีบหรือ ๑๖๐ บาท พักก่อนหนึ่งคืนแล้ววันรุ่งขึ้นค่อยว่ากันต่อจะดีกว่า)

DSC08086

DSC08087

ผมปั่นจักรยานเข้าไป เห็นการก่อสร้างอาคารหลังใหม่อยู่ด้านหน้า….

DSC08089

อาคารหลังเก่าดูท่าจะคับแคบเกินไปแล้ว…

DSC08090

ผมจอดจักรยานไว้ (ไม่ต้องกลัวหาย) แล้วเดินเข้าไปสำรวจในอาคาร…

DSC08091

ภาพข้างล่างนี้ ผมถ่ายตอนรอรถไปอุดมไชย เมื่อวันที่ ๕ เมษายน ๒๕๕๕

old bus station4

ผมเคยบันทึกไว้ว่า…

ลงจากรถตู้แล้วเดินไปถามที่ช่องจำหน่ายตั๋ว (ปี้)  คนขายตั๋ว (สาวสวย) บอกว่ารถไปอุดมไชยออกเวลา ๑๔.๓๐ น. ใช้เวลาเดินทาง ๓ ชั่วโมง ค่าโดยสาร ๔๐,๐๐๐ กีบ รถจอดอยู่ข้างหน้า ถ่ายรูปไว้ คนขับรับเป้ไปเก็บไว้ข้างหลังรถ…

old bus station2

เวลาผ่านมา ๒๐ เดือน ผมได้กลับมาเห็นรถโดยสารหลวงน้ำทา-อุดมไชยอีกครั้ง แต่คราวนี้สภาพรถดีกว่าเดิมเยอะเลย…

DSC08095

ไปดูค่ารถหน่อยว่าขึ้นราคาหรือเปล่า?   อืมมม์ ยังเท่าเดิมคือ ๔๐ พัน…

DSC08094

DSC08097

รถหลวงน้ำทา-เวียงจันทน์ก็ดูใหม่…

DSC08095

DSC08098

ภาพคนงานก่อสร้างที่มีท้องฟ้าเป็น background เป็นหนึ่งใน subject ที่ผมชอบ…

DSC08096

DSC08088

จากนั้นผมก็ปั่นจักรยานอ้อมไปด้านหลัง กวาดสายตาดูร้านค้าที่เคยมาเดินหาอาหาร  รู้สึกว่าตอนนี้ดูงามตาขึ้น คงเป็นเพราะถนนคอนกรีตด้านหน้าสร้างเสร็จแล้วนั่นเอง…

DSC08099

ภาพนี้ถ่ายเมื่อเดือนเมษายน ๒๕๕๕…

old bus station3

วันนี้ดูสะอาดตาขึ้น…

DSC08100

DSC08101

แต่ร้านอาหารด้านหลังยังคงเหมือนเดิม…

DSC08103

ได้มาเห็นตามที่ตั้งใจไว้แล้ว ผมแวะซื้อน้ำดื่มขวดเล็ก ๑ ขวด (๒ พันกีบ) ก่อนที่จะปั่นจักรยานออกจากสถานีขนส่ง…

DSC08102

ต่อจากนี้ก็ต้องตัดสินใจว่า อีกครึ่งวันที่เหลือ…จะไปไหนดี?

Published in: on มกราคม 29, 2014 at 8:50 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – บ้านดอนมูน

DSC08078

พร้อมเสบียงอาหารอยู่หน้ารถ…ผมขี่จักรยานต่อไปอีก ปั่นไปก็หยิบมันทอดเข้าปากเคี้ยวไปพลาง อร่อยเหมือนกันแฮะ!  ไปถึงสามแยก ตรงนั้นถ้าเลี้ยวซ้ายก็จะไปสถานีขนส่ง แต่ผมดันมุ่งหน้าไปคนละทาง…

y section

ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะขี่ไปได้ไม่ไกลก็ถึงหมู่บ้านไทลื้อ ซึ่งมีชื่อว่า “บ้านดอนมูน”

DSC08069

village

DSC08066

เป็นหมู่บ้านตัวอย่าง ปลอดคดี

DSC08063

คงไม่พ้นภาพเด็กนักเรียนที่ผมอยากบันทึกไว้…

DSC08060

DSC08061

DSC08067

๑๑ โมงแล้ว นักเรียนกำลังกลับบ้านกันหรือเปล่าเนี่ย?

DSC08074

ไม่ต้องมีรั้วก็อยู่ร่วมกันได้ทั้งบ้านไม้บ้านตึก  ที่นี่น่าจะไม่มีโจรผู้ร้ายจริง ๆ

DSC08064

เด็กเอ๋ย…เด็กน้อย  เจ้าย่างไปไส?

DSC08072

นี่ก็สาวน้อย…

DSC08068

DSC08076

DSC08071

DSC08070

DSC08073

ประเทศลาวมีประชากรไทลื้อมากที่สุด รองลงมาก็คือไทยเรา ผมก็ยังบอกไม่ได้ว่ามาเห็นหมู่บ้านดอนมูนแล้วได้อะไร หลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนไปจากอดีต ผมได้เห็นบ้านตึก จานดาวเทียม เครื่องใช้ไฟฟ้า ซึ่งไม่แตกต่างไปจากหมู่บ้านแถวด่านห้วยโก๋นโน่น  ผู้คนที่นี่ก็ดูดี ฐานะการเป็นอยู่ก็ใช่ว่าจะลำบากยากจน…

ชาวบ้านไม่ได้ให้ความสนใจกับนักท่องเที่ยวที่เดินทางผ่านมา มันทำให้ผมรู้สึกดี เหมือนว่าเราไม่ใช่คนแปลกหน้า สามารถฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือได้โดยปราศจากความกังวล…

ผมไม่ได้อะไรหรอก นอกจากความภูมิใจที่ครั้งหนึ่งได้ขี่จักรยานมาบ้านดอนมูน หลวงน้าทา!  

Published in: on มกราคม 27, 2014 at 10:27 pm  ให้ความเห็น  

บ้านหลังใหม่

๒-๓ วันที่ผ่านมา ผมพยายามแก้ไขหน้า homepage ของเว็บ wichai.net ทำให้สามารถกลับไปใช้รูปแบบเดิมโดยไม่ต้องผ่านการเข้าทาง joomla เหมือนที่ผ่านมา 

wichainet-new

มันทำให้ยุ่งยากเปล่า ๆ ผมจึงกลับไปใช้หน้าแรกแบบเดิมที่เคยใช้เมื่อ ๒๐ ปีก่อน…

wichainet_home

เมื่อคลิก ENTER เพื่อน ๆ ก็จะเข้าไปที่หน้าบ้านแบบเก่าซึ่งมีรูปแบบดังนี้….

wichainet-home1

เพื่อน ๆ ที่รักครับ ผมยังต้องแก้ไขลิงค์ต่าง ๆ ให้ถูกต้อง รวมทั้งในแต่ละหน้าซึ่งผิดพลาดมานานแล้ว  ตั้งใจว่าปีนี้จะเป็นปีที่ผมแก้ไขและอัพเดทเว็บเพื่อให้เพื่อน ๆ ได้ใช้งานได้อย่างไม่ต้องหงุดหงิดอีกต่อไป…

แต่โชคไม่ดีที่ระหว่างการทำงาน ผมได้ทำให้บล็อก “ฟังลุงน้ำชาคุย” ซึ่งโพสต์ไว้ได้ ๑,๐๐๓ หัวข้อไม่สามารถเปิดได้อีกต่อไป แต่มันยังไม่หายไปไหน ยังคงอ่านได้ที่ Wichai’s space

wichaispace

ผมยังคงเขียนบล็อก “ฟังลุงน้ำชาคุย” ต่อไป โดยเริ่มต้นใหม่ที่บ้านหลังนี้

new-home

ในขณะเดียวกันก็จะทำสำเนาไว้ที่ Wichai’s space เหมือนเดิม  ผมขอขอบคุณทุก ๆ ท่านที่เข้ามาอ่านเรื่องราวซึ่งบางครั้งอาจไร้สาระเกินกว่าที่เพื่อน ๆ จะเสียเวลาเข้าชม…

อากาศหนาวเย็น กรุณาดูแลรักษาสุขภาพตนเองด้วยนะครับ…

Published in: on มกราคม 26, 2014 at 3:19 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – ตลาดแม่ตอม หลวงน้ำทา

ออกจากวัดหลวงขอนรัตนาราม ผมปั่นจักรยานล่องใต้ต่อไปตามทางหลวง 13A  รู้สึกสดชื่นกับการฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ…

DSC08043

ถนนว่าง  นาน ๆ จะมีรถยนต์วิ่งสวนมา พอเห็นชาวบ้านปั่นจักรยานมาแต่ไกล ผมหยุดรถแล้วบันทึกภาพไว้ทันที…

DSC08043w

on-the-road

ตามแผนที่จะเห็นได้ว่าเมื่อผ่านสนามบินและหมู่บ้านหลวงขอน ก็จะถึงสะพานข้ามลำน้ำเงิน (แยกมาจากแม่น้ำทา) ตรงกิโลเมตรที่ ๑๖…

DSC08040

ผมหยุดรถรออยู่บนสะพาน พอสาวเจ้าเดินผ่านไป ผมก็กดชัตเตอร์ทันที  จากนั้นก็หันไปเก็บภาพลำน้ำเงินทางด้านขวามือ…

DSC08039

ข้ามสะพานไปจะเป็น “บ้านดอนขุน” ผมเห็นผู้คนและตลาดสดอยู่ทางด้านซ้ายมือ ต้องหยุดรถแล้วจูงข้ามถนนเข้าไปดูในตลาด…

DSC08046

เห็นป้ายชื่อตลาด ผมพยายามอ่าน อักษรลาวต้องดูให้ดี ๆ ระหว่าง ม แมว กับ น นก ที่เห็นนั่นน่าจะเป็น ม แมว ดังนั้นคงจะอ่านว่า “ตลาดแม่ตอม” (ถ้าผิดก็ขออภัย)  

DSC08056

DSC08058

DSC08049

อี้ย…มีหนูวางขายอยู่ด้วย!!!

DSC08050

ขอถ่ายอีกสักรูปเหอะ อยู่ไกล ๆ ก็ยังเห็นหางหนูยาวเฟี้ยว!

DSC08054

เลยมาหน่อย ผมเห็นเก้าอี้สำหรับนั่งตากแดดอยู่หน้าร้านขายของชำ

DSC08051

ผักหญ้าก็มีขายคล้ายบ้านเรา…

DSC08047

DSC08048

DSC08053

DSC08055

DSC08057

เห็นแม่ค้าขายหมีผัดและมันทอดอยู่ตรงหัวมุม ผมตั้งจักรยานหลบไว้แล้วเดินไปขอซื้อ หมี่ถุงนึง ก๋วยเตี๋ยวถุงนึง ราคาถุงละพันกีบ  (๔ บาท) นับว่าเป็นครั้งแรกที่ผมซื้ออาหารในลาวได้ถูกกว่าที่เมืองไทย ผมจ่ายด้วยแบงค์ ๕ พัน บอกว่าที่เหลือ ๓ พัน ขอซื้อมันทอด แม่ค้าหยิบให้ ๖ ชิ้นใหญ่…

DSC08052

ผมหย่อนถุงอาหารราคา ๒๐ บาทลงในตะกร้า จูงรถจักรยานออกถนนใหญ่ แล้วมุ่งหน้าต่อไป…

DSC08059

ลาก่อนตลาดแม่ตอมที่รัก…

Published in: on มกราคม 25, 2014 at 11:18 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – วัดหลวงขอน หลวงน้ำทา

ด้วยแข้งและข้อเข่าขยับราวกับข้อเหวี่ยงเครื่องยนต์…ผมปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ จนเห็นสนามบินหลวงน้ำทาอยู่ทางด้านขวามือ ตอนนี้ผมอยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ ๗ หลัก

DSC08019

ผมคิดถึงเจ้า Coyote จักรยานพับ ถามตัวเองว่าถ้านำมันมาด้วยจะลำบากไหม คำตอบคือเมื่อบรรจุลงกระเป๋าแล้วสามารถนำใส่รถเมล์เขียว ขึ้นรถตุ๊ก ๆ  รถสองแถว เข้าใส่ใต้ท้องรถบัสคันใหญ่ที่วิ่งระหว่างด่านไทย-ลาวได้เลย  รถตู้หรือรถประจำทางก็ได้ และการมีจักรยานพับมาด้วยจะทำให้การท่องเที่ยวสะดวกยิ่งขึ้น ยกตัวอย่างเช่น บริเวณโดยรอบเมืองหลวงน้ำทาในภาพนี้…

airport

จะเห็นเส้นทางซึ่งจักรยานพับสามารถพาเราท่องเที่ยวไปได้อย่างสบาย ๆ  จากแยกเข้าสนามบิน ก็จะพบกับหมู่บ้านหลวงขอน (Luang Khone)…

wat-1

ช่วงนี้เค้ากำลังปรับปรุงเพื่อจะทำเป็นถนน ๔ เลน มีการปรับพื้นที่ทางด้านซ้ายขวา เหลือถนนตรงกลางสำหรับสัญจร ต้องระวังหน่อย โดยเฉพาะจักรยานอย่าได้เผลอเป็นอันขาด เพราะอาจตกลงข้างถนนได้…

DSC08024

ปั่นต่ออีกไม่ไกลก็เห็น “วัดหลวงขอนรัตนาราม” อยู่ทางด้านขวามือ  กล่าวกันว่าเป็นวัดเก่าซึ่งถูกทำลายไปแล้วในช่วงสงคราม ต่อมาได้สร้างขึ้นใหม่

DSC08023

 ผมหยุดรถแล้วจูงข้ามสะพานไม้เข้าไปเยี่ยมชม…

DSC08020

จอดรถจักรยานไว้หน้าโบสถ์…

DSC08021

DSC08022

DSC08028

DSC08032

DSC08033

DSC08029

DSC08030

DSC08031

มีโรงเรียนอยู่ภายในวัด น่าจะชื่อว่า “โรงเรียนวัดหลวงขอน”

DSC08025

ผมเห็นพระภิกษุกำลังสอนหนังสือเด็ก ๆ อยู่ในห้องเรียน…

DSC08027

DSC08026

ก่อนกลับสู่ถนนใหญ่…. ผมถ่ายภาพวิหารด้านข้างไว้อีก ๑ บาน

DSC08035

หยุดถ่ายภาพหอระฆังไว้หน่อย…

DSC08034

ผมนำจักรยานออกตั้งลำมุ่งหน้าต่อไปยังสถานีขนส่ง…

Published in: on มกราคม 24, 2014 at 11:26 pm  ให้ความเห็น  

ฝ่าลมหนาวแอ่วลาวเหนือ – highway 3A

LuangNamthaArea

เช่าจักรยานวันละ ๑๐ พันกีบหรือ ๔๐ บาท นอกจากปั่นเที่ยวในเมืองหลวงน้ำทาแล้ว ยังออกลุยต่อตามเส้นทาง highway 3A เพื่อสัมผัสบรรยากาศสองข้างทาง  ผมตั้งใจขี่ไปให้ถึงสถานีขนส่ง…

DSC07934

ในเมืองไทยเราขี่จักรยานชิดซ้าย แต่ที่นี่ต้องชิดขวา ใช้เวลาไม่นานผมก็ปรับตัวได้  บนถนนหนทางกว้างขวางแต่มีรถไม่มาก ผมปั่นไปเรื่อย ๆ  เห็นตรงไหนน่าสนใจก็หยุดบันทึกภาพเก็บไว้…

DSC07989

มีรถขนดินกำลังนำดินไปส่ง…

DSC08006

บ้านไม้เก่าปรับถมที่ด้านหน้าให้สูงขึ้น อีกไม่นานอาจสร้างบ้านใหม่…

DSC08005

มีบ้านใหม่ ๆ ปลูกอยู่ตามสองฟากถนน…

DSC08014

DSC07990

บ้างก็กำลังก่อสร้าง…

DSC07950

แวะดูปั้มน้ำมันลาวหน่อย…

DSC08013

ปั้มน้ำมัน “หลักสี่”  มีน้ำมันจำหน่าย ๒ ชนิด คือ เบ็นซินและดีเซล ราคาต่างกันไม่มาก….

DSC08012

DSC08003

ผมเห็นทางเข้า “โฮงหมอแขวงหลวงน้ำทา” อยู่ทางซ้ายมือ…

DSC07996

ขอแวะเข้าไปดูหน่อย….

DSC08001

มีป้ายบอก “กรุณาแล่นช้า ๆ”  จักรยานผมไม่วิ่งเร็วอยู่แล้วฮับ…..

DSC07998

การก่อสร้างขาดการควบคุมวางระเบียบพื้นที่ด้านหน้า ที่นี่ต่างคนต่างสร้าง ทำรั้วเทปูน ดูแล้วไม่งามตา…

DSC07994

ที่รวยเหลือล้นก็สร้างบ้านใหญ่โตราวกับวัง…

DSC08009

ผมคิดว่าที่ลาวก็คงรวยกระจุก…จนกระจายเหมือนกัน

DSC07999

DSC08004

ได้เห็นเด็กน้อยเดินผ่านมา ผมรีบหยุด เก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ

DSC08016

DSC08017

DSC08015

DSC08017w

DSC08008

บางคนอาจเห็นเป็นภาพไม่น่าสนใจหรือไม่สวย แต่ผมก็อยากให้ได้เห็นว่าเด็กนักเรียนลาวต้องเดินกลับบ้านเอง ผู้ปกครองไม่ต้องขับรถเก๋งมารับ…

เป็นภาพสวยงามในสายตาของผม…

Published in: on มกราคม 23, 2014 at 10:31 pm  ให้ความเห็น  
ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 191 other followers